روزهای پر استرسه من ، پولی که برای کار کنار گذاشته بودیم بلوکه شد...به همین راحتیعین بودن بین زمینو آسمونه ، همه چی بهمم میریزه ، یه روز زنگ میزنم وقت روانشناس میگیرم یه روز میرم دکتر برای کمرم یه روز داد میزنم یه روز غر میزنم ولی مشکل اینا نیست مشکل من یه چیزه دیگس خیلی ناآروممبین همه گیر میکنم بیشتر بین پاژی خانوادم میمونم که باید کدوم طرف رو نگه دارم حتی بین بقیه...از یه جایی به بعد پیر میشی و واسه اینکه قبول نکنی میچسبی به قیافت و ادا اطفار درآوردن ، مشکل من چیه واقعا... خسته ام خیلی خیلی خیلی خسته اممن اونی نبودم که فک میکردم میتونم باشم و این بدترین اتفاق تلخ اینروزهاست

اسم مریضی که من گرفتارش شدمو به سرعت داره تو بدنم جا خشک میکنه از انگشت دستم شروع شد و زد به شصت پامو بعد کتفمو بعد زد به زانو و به قفسه سینم حالا دیگه اروم نفس میکشم حالا دیگه اروم راه میرم حالا دیگه حتی ورزشمم نمیتونم انجام بدم همیشه درد دارمو این درد عصبیمم کرده و ... میگن دستگاه ایمنیه بدنم سلولهای بدنمو غیر خودی میدونه و حمله میکنه مفاصلمو از بین میبره ، میگن از استرسه از هرچی که هست یه سری دارو میدن که سرطان زاست خیلی خنده داره! یعنی من باید قبول کنم واسه اینکه فقط جلوی پیشرویشو بگیرم اونم نه واسه درمانش مجبورم قرصی بخورم که مصرف مداومش باعث نازایی و سرطان میشه ! عجیبه سلولهای من با سلول

اینروزها مرگ رو میبینم پیش روم ، درست مثل یه پایان ناگهانی ، مثل ذوب شدن یه بستنی جلو افتاب قبل از اینکه از خوردنش لذت ببری ، عین پریدن از یه رویا ، این روزها در حال فروپاشیم ، در حال ریختن مثل آب ریخته شده ای که جمع نمیشه ، و آینه ها میخندن به روی من و ترک میخورن از نا باوری ، و من در حال رفتن فقط فرصت تکون دادن دستی برای تماشاچیه موضع دارم و من خسته ام و من خسته و من خسته ام مثل خستگی از یه درد عمیق ، مثل از دست دادن زود هنگام یه جنین و من حس مادره در به دری رو دارم که بدون بوی آغوش بچش گیج شده و فقط به آسمون نگاه میکنه.مرگ بهم نزدیکه ، کنار دستم ، روی شونه هام ، حتی گاهی میندازمش روی پامو